اگر سفری به دوبی، تایلند، لنکاوی مالزی، ارمنستان، نخجوان و حتی ترکیه داشته باشید، از کثرت فاحشگان با ملیت کشورهای جمهوری‌های جدا شده از شوروی که در این مناطق مشغولند، تعجب خواهید کرد. اما چرا این گونه است؟ جواب من “سوسیالیسم” است. سوسیالیسم شوروی سابق چنین هدیه‌ای را تقدیم این مردم کرده است.

شعار عدالت و برابری شاید زمانی برای خیلی از مردم جمهوری‌های اطراف شوروی شیرین بود. حتی هنوز اکثر این مردم از آن دوران با نیکی یاد می‌کنند. حتی عده‌ای بر این باورند که مصیبت‌های فعلی‌شان ناشی از استقلال است. اما وقتی به عمق مطلب فکر می‌کنید، می‌بینید که این شعارهای عدالت و برابری و سوسیالیسم است که ریشه‌های اقتصادِ بازار، تولید ثروت بر اساس منفعت شخصی و سرمایه‌داری و لیبرالیسم را خشکانده و پس از خشکاندن این ریشه‌ها، تنها درختی بی‌حاصل، بی‌شاخ و برگ و خمیده باقی گذاشته است. فقر و نکبت و تنگدستی، یادگار عدالت و برابری است. فاحشگی و تن‌فروشی، سزای حذف مالکیت فردی و تولید ثروت خصوصی می‌باشد.

فقر از هر دربی وارد خانه‌ای شود، فساد هم پشت سرش می‌آید. حاکمان پس از استقلال این جمهوری‌ها هم خیلی سعی کردند تا وضعیت را بهتر کنند. اما تعمیر خانه‌ای که از پای‌بست ویران شده، کار هر کسی نیست.

این دخترکان و زنان اکثرن بسیار زیباروی ازبکی، ترکمن، ارمنی ، گرجی و…. که امروز تن‌هایشان را می‌فروشند، معلول تفکری هستند که روزگاری با دهان‌های گشوده، عدالت و برابری را فریاد می‌زد. هر کدام از این فاحشه‌ها، امروز می‌توانستند یک معلم، دانشجو، پزشک، مهندس یا خانه‌دار خوبی باشند….اما…. لعنت به سوسیالیسم….لعنت به هر کسی که شعار برابری اقتصادی می‌دهد…. لعنت به هر انقلابی که هدفش برقراری عدالت اقتصادی است، آن هم از طریق به زیر کشیدن سرمایه‌داران و ملی کردن و دولتی کردن دارایی‌ها…لعنت به حاکمانی که شاید حالا خودشان و سایه منحوسشان روی سر ملتشان نیست، اما آثار خیانت‌هایشان سال‌ها در کنار مردمشان خواهد بود…لعنت…

دانلود بعد از خلیج (سفرنامه دوبی) حجم 8 مگابایت
دانلود با کیفیت پایین‌تر بعد از خلیج (سفرنامه دوبی) حجم 3 مگابایت

بگذريم. اختلاف زماني يك و نيم ساعتي اينجا هم كه موجب شده كلن  برنامه نود را نتوانم نگاه كنم. چون آن موقع كه ايران بودم فقط يك ساعت و نيم اول برنامه نود را نگاه مي‌كردم و حالا كلن نود اينجا يك ساعت و نيم ديرتر شروع مي‌شود و اين يك مصيبت بزرگ است.

ولي سوژه خنده جايگزين بسيار است.  مثلن از كارگر بومي پروژه‌مان پرسيدم محبوب‌ترين خواننده كشور شما كيست؟ در جواب گفت: اندي! بعد من گفتم: آفرين، پس هنرمندان ايراني را هم مي‌شناسيد. فيلم و سريال ايراني هم نگاه مي‌كنيد؟ گفت بله، سريال‌هاي ايراني را خيلي دوست داريم. مثل عشق ممنوع و اِزَل! (سريال‌هاي تركيه‌اي كه با دوبله فارسي پخش مي‌شوند)

گاهي شرايطي پيش مي‌آيد كه انسان به مملكت  خودش اميدوار مي‌شود. مثلن وقتي مي‌بيند عده‌اي از ملت‌ها از درك پديده‌اي به نام دوبله عاجزند. البته اين شرايط موقتي است و وقتي شما ساعت 10 شب اخبار بيست و سي را (به دليل اختلاف زماني) نگاه مي‌‌كنيد (بله، ما اينجا هم اخيرن امكانات تماشاي رسانه ميلي را فراهم نموده‌ايم) و مي‌بينيد كه آمريكايي‌ها هواپيماي بدون سرنشين ساخته‌اند به اندازه دو زمين واليبال و بعد چند هزار كيلومتر آن را داخل خاك ايران نيفوذ دادند و بعد ما آن را تور كرده‌ايم و رويش پارچه چسبانده‌ايم كه آمريكا هيچ غلطي نمي‌تواند بكند ،(نفس را داشتيد؟) مجددن نسبت به مملكت خود مأيوس مي‌گرديم.

فقر و فلاكت مردم اين كشور را كه مي‌بينم، باز هم براي لحظاتي مصيبت‌هاي مملكت خودمان را فراموش مي‌كنم. اما وقتي در خبرها ‌مي‌خوانم كه بهمني رئيس كل بانك مركزي ايران فرموده است: “به دليل تحريم‌هاي سنگين اقتصادي،  دوسال بايد در شعب ابيطالب باشيم”، دوباره داغ دلم تازه مي‌شود. البته تحريم اثري ندارد و به قول يارو «تحريم نمنه؟» انشاءالله دو سالي در شعب ابيطالب كنار هم خوش مي‌گذارنيم و بعد هم كه قطعنامه‌هاي تحريم ايران را موريانه مي‌‌خورد و همه چي به روال عادي بر مي‌گردد. البته در صورتي كه مسئول بايگاني پرونده‌هاي تحريم در شوراي امنيت سازمان ملل، نسخه پي‌دي‌اف يا اسكن شده آن‌ها را در اختيار نداشته باشد كه در آن صورت ديگر كاري از دست موريانه‌ها هم ساخته نيست. سرنوشت مملكتمان در دست چند موريانه است، فعلن.

مثلن شما یك پیكان مدل شصت و سه را فرض كن كه در شهر اهواز مسافركشی می‌كند و به جهت گرما ترموستاتش را هم درآورده و بعد این پیكان را ببر در جاده اسالم به خلخال و با آن رانندگی كن. خوب واضح است كه خراب می‌شود. یا یك شتر را از بیابان‌های شهداد كرمان ببر به فیروزكوه تا آنجا برای خودش بچرد. معلوم است كه دو روزه تلف می‌شود. این مثال‌ها را زدم كه بدانید با چه مصیبت‌هایی روبه رو هستیم.

بعد حالا اگر در ایران مریض بشوی، باز هم خوب است. چون می‌روی درمانگاه و دكتر چنان نسخه‌ای برایت می‌نویسد كه فقط محموله‌ی آنتی‌بیوتیك‌هایش را باید با نیسان وانت به خانه ببری. بعد هرچه آمپول پنی‌سیلین و دگزا و ضدسرماخوردگی و ضدهاری و ضدبارداری و ضد ولایت فقیه و امثالهم را به صورت یكجا تزریق عضلانی  می‌كنند و در خانه هم مادر عزیز آن قدر آش و سوپ و شلغم توی حلقت فرو می‌كند كه ویروس مربوطه به گه خوردن می‌افتد و به سرعت از بدنت فرار می‌كند و تا چندین ماه آن طرف‌ها پیدایش نمی‌شود.

اما اینجا كه این طوری نیست. لامصب این آمپول‌هایشان نمی‌دانم چه اشكالی دارد كه تأثیر نمی‌كند و خیلی ضعیف است یا شاید ویروس‌های ما ایرانی‌ها خیلی قوی است . رفته‌ام پیش دكتر مربوطه سه تا آمپول زده‌ام  و خوب نشده‌ام، بعد جناب دكتر فرموده است كه هر سه ساعت بیا یك پنی‌سیلین بهت تزریق كنم. یعنی هشت آمپول در هر بیست و چهار ساعت. اگر در ایران بودیم هزار تا حرف پشت سرمان در می‌آوردند كه بله! دكتر از باسن طرف خوشش آمده و گلویش گیر كرده. آخر نامسلمان! اینجا نشمینگاه ماست. سیبل تیراندازی با كمان نیست كه من هر سه ساعت آمپول بزنم. گلاب به رویتان پس‌فردا دو لیوان آب بخوریم، از صدتا سوارخ بیرون می‌زند.

بعد آمپول‌زنی‌شان هم خیلی مسخره است. در ایران یك پرستار سانتی‌مال، با قر و فر و ناز و غمزه چنان آمپولت می‌زند كه اصلن نمی‌فهمی كی فرو كرد و كی درآورد. (مفسده نكنید. سرنگ را عرض می‌كنم) اما اینجا كه رحم ندارند. انگار دارند واكسن جنون گاوی را به گاو مش‌حسن تزریق می‌كنند. خلاصه دوستان از ما به شما نصیحت، هیچ جایی جنوب ایران نمی‌شود. بروید آنجا تا از شر همه این مصیبت‌ها خلاص شوید.

اما گروهی از ایرانیان هستند که دست‌آوردها و ثمره‌ی تلاش‌هایشان هنوز هست اما هیچ نامی از خود آن‌ها نیست. معمار مسجد اصفهان کیست؟ سازنده سی و سه پل اهل کجا بوده؟ هیچ جایی نامی از سازندگان باغ فین ثبت شده است؟ اصلن چرا راه دور برویم؟ نامی از سازندگان سد کارون 3 و 4 شنیده‌اید؟ پیمانکار ساخت نیروگاه شهید رجایی را می‌شناسید؟ نام و یاد آن‌ها لای آجر و سیمان و ملات و خاک دفن شده.

در تابستانی که گذشت، احمدی نژاد آبگیری سد گتوند را افتتاح کرد. اما جالب است بدانید در روز افتتاح هیچ یک از سازندگان اصلی سد حضور نداشتند. همه به مرخصی اجباری رفته بودند. بله، حالا هر ایرانی می‌تواند به خوزستان برود و افتخار کند که بلندترین سد خاکی دنیا در گتوند ساخته شده. اما هیچ کس نام سعید و رفقایش را نخواهد شنید که هر روز و هر شب در تونل‌ها مشغول انفجار و حفاری بودند. هیچ وقت اسم کمیل و دوستانش را را نخواهید شنید که با دوربین‌های نقشه‌برداری اجرای سازه‌های سد را کنترل می‌کردند. چه کسی نام بچه‌های بتن را به یاد می‌آورد وقتی چندین ماه متوالی رکورد چهل هزار متر مکعب بتن‌ریزی در ماه را ثبت کردند؟ آیندگان و اصلن چرا آیندگان، همین شما امروزی‌ها چه می‌فهمید یازده میلیون مترمکعب خاکبرداری و پنجاه میلیون مترمکعب خاکریزی یعنی چه؟

نمایی از ساخت سد گتوند علیاء

کسب و کار غریبی را انتخاب کرده‌ایم. هنرمند وقتی اثری هنری خلق می‌کند، بعد از آن در کنفرانس‌ها و نمایشگاه‌های مختلف به خاطر اثرش تقدیر می‌شود. فیلمساز خوب در جشنواره‌های فیلم احترام می‌بیند و جایزه و لوح می‌گیرد. برای ورزشکاران پیروز در استادیوم‌ها هورا می‌کشند. اما ما بعد از این که کارمان تمام شد، راهی خانه‌هایمان می‌شویم. هیچ کس یادی از ما نخواهد کرد. حتی شاید بعدها ما راه به اماکنی که ساخته‌ایم هم راه ندهند. نهایتش یک لوح سنگی است در گوشه‌ای از پروژه‌ها که تازه روی آن هم  نوشته‌اند: «این پروژه در زمان فلان دولت به بهره‌برداری رسید.»‏

برخلاف آنچه که خیلی‌ها درباره ما تصور می‌کنند، ما هم احساس داریم. آدم آهنی نیستیم. مثل همه آدم‌های دیگر. ما هزاران کیلومتر دورتر از خانه و خانواده و دوست و فامیل و هشمری‌ها و  در دل بیابان‌ها و کوه‌ها و دریاها کار می‌کنیم. خاکبرداری و خاکریزی می‌کنیم. آرماتور و قالب می‌بندیم و بتن می‌ریزیم. لوله‌کشی و کابل‌کشی می‌کنیم تا سد و نیروگاه و جاده و پل و پالایشگاه بسازیم.  بعد پروژه‌هایمان که به اتمام رسید به پروژه دیگری می‌رویم و در آخر هم مثل همه همکاران گذشته‌مان روزی در گوشه‌ای از این خاک و در گمنامی به زیر خاک خواهیم رفت اما این شعر محمد زهری را با هم و برای شما خواهیم خواند:

این صبحی که می‌خندد به روی بام‌هاتان
و این نوشی که می‌جوشد میان جام‌هاتان
گواه عزم ماست یاران
کز رزم ما جانانه‌تر شد.

پی‌نوشت:
صفحه لینکستان این وبلاگ رو سر و سامون دادم. هزار تا لینک فکر کنم کافی باشه برای صفحه لینکستان

فيد وبلاگ+گوگل‌پلاس+توييتر+فرندفيد+فيس‌بوک

خلاصه چند وقت پیش سوار طیاره شدیم و آمدیم به این مملکت که در آسیای میانه واقع شده است… فرودگاه بسیار کوچک و داغانی داشت.. افسرانی که پاسپورت را چک می‌کردند، پالتو و کلاهی مانند ارتش سرخ شوروی سابق داشتند و کلن جو، محیط، سرما، برف، تاریکی، لباس و قیافه مأمورین، در یک لحظه مرا برد به فضای تمام رمان‌های نویسنده‌های روسی که تا به حال خوانده بودم. در همان فضای رمان‌های روسی بودم و حتی به جاهای خوب و صحنه‌دارش هم داشتم می‌رسیدم (آن‌هایی که رمان روسی خوانده‌اند، می‌فهمند چه می‌گویم) که افسر ارتش سرخ شوروی علامت داد که نوبت توست، بیا مدارکت را چک کنم.

با ترس و لرز رفتم جلو. پیش خود گمان می‌کردم، اگر مشکلی در پاسپورت و ویزا و… باشد، مستقیمن مرا به اردوگاه‌های کار اجباری در شمال سیبری منتقل می‌کنند و در آن‌جا نه تنها این هشت کیلو اضافه وزن فعلی‌ام را از دست می‌دهم، بلکه هیکلم مثل “گاندی” می‌شود. قبول کنید با این که گاندی یک شخصیت جهانی بسیار بزرگ است، ولی انصافن هیکل ضایعی داشت.

دیگر از ترس و لرز تمام فضاهای شیرین رمان‌های روسی را فراموش کرده بودم که افسر، مدارک را پس داد و همه چی اوکی بود. (الان خیلی فکر کردم در مورد معادل فارسی “اوکی” در این جمله، ولی پیدا نکردم. اوکی را “باشه” ترجمه کرده‌اند. ولی “همه چی باشه بود” که معنی نمی‌دهد.) اما از درب فرودگاه که رفتم بیرون و آن حوری‌های دم درب فرودگاه که از همان جا به دنبال مشتری (علی الخصوص خارجی‌ها) می‌گشتند را که دیدم، مطمئن شدم که در یکی از رمان‌های روسی دهه شصت میلادی قرار دارم که البته نماینده شرکت، زود سر و کله‌اش پیدا شد و ما را داخل یک ون انداخت و کد بسته به کارگاهی که الان در آن هستم برد و تحویل داد و البته هیچ رمان روسی این قدر مسخره تمام نمی‌شود.

عرض کنم خدمتتان که خیلی حرف زدم و سرتان را درد آوردم. به هر حال مملکت غریب است، آدم چهارتا هم وطن که می‌بیند، نطقش باز می‌شود. در مورد این جا هم اگر می‌خواهید بدانید، از ایران خودمان هم بدبخت‌تر هستند. ولی اینترنت نسبتن خوب و ارزانی دارند که البته هیچ فیلتری ندارد و بعد از ماه‌ها وبلاگم را راحت باز کردم و هی پشت سر هم و عین ندید بدیدها از خودم پست در می‌کنم و خلاصه دلمان برای ایران خودمان بسیار تنگ شده اما چه کنیم که مشغول صادرات خدمات مهندسی و آباد کردن ممالک غریبه هستیم و کشورمان فعلن از نعمت وجودی ما بی‌بهره هست تا ببینیم بعدن چه می‌شود.

فيد وبلاگ+گوگل‌پلاس+توييتر+فرندفيد+فيس‌بوک

1- دسته‌ی اول اصلاح‌طلبان، گروهی هستند که باید آن‌ها را “آقایان همیشه کاندید” نامید. این حضرات خود را اصلاح‌طلب می‌نامند چون رأی خود را در این لباس می‌بینند. یقین داشته باشید اگر روزی به این نتیجه برسند که با لباس محافظه‌کاری هم به پست و مقام و نمایندگی و قدرت می‌رسند، در کندن لباس اصلاح‌طلبی ذره‌ای تردید نخواهند داشت.
برای روشن شدن شما می‌توانم در این دسته از افرادی مانند کواکبیان (نماینده سمنان) یا علیخانی (نماینده قزوین) نام ببرم. آقایانی همیشه کاندید که فقط و فقط به یک چیز فکر می‌کنند و آن هم منافع شخصی‌شان است. حتی متأسف هستم که این‌ها را اصلاح‌طلب می‌نامم. ولی چاره‌ای نیست. وگرنه آن موقع که در مجلس و هنگام فریادهای «فلانی و فلانی، اعدام باید گردند» سکوت کردند، باید فاتحه اصلاح‌طلبی‌شان را می‌خواندیم.

2- دسته دوم اصلاح‌طلبان گروهی هستند که پس از وقایع انتخابات سال 88، برای همیشه قید حضور در انتخابات را زدند و به جمع تحریمی‌ها پیوستند. البته واضح است که تفاوت این افراد با تحریمی‌های خارج‌نشین و افرادی مانند سازگارا و مجتبی واحدی و اکبر گنجی (که اصولن نه تنها اصلاح طلب نیستند بلکه از برخی از چارچوب‌های انسانی هم خارج شده‌اند) تفاوتی از زمین و آسمان است.
حاضرین در دسته دوم افرادی بودند که سال‌ها اصلاح‌طلب بودند و با شور و شوق در صحنه‌های انتخاباتی و جامعه حاضر می‌شدند، اما طی دو سال گذشته آزادی و زندگی و وطن و غیرت و شرف و همه چیز خود را از دست رفته دیده‌اند و تحت هیچ شرایطی، حتی اگر برایشان فرش قرمز هم پهن کنند، هرگز پای هیچ صندوق رأیی نخواهند رفت. گروهی به مخالفین دائمی رادیکال تبدیل شده‌اند و گروهی هم بیش‌تر از این که رادیکال شده باشند، عصبی هستند و شاید سال‌ها طول بکشد که تا عصبیتشان فروکش کند. در هر صورت من به حاضرین در این دسته برای انتخابشان احترام می‌گذارم و حرفی هم برای گفتن ندارم.

3- اما دسته سوم که نظر بنده به آن‌ها نزدیک‌تر است، آن‌هایی هستند که در صورت تحقق یک سری از شرایط، شاید در انتخابات شرکت کنند. منظور همان شروطی است که سید محمد خاتمی، چندی قبل به صراحت آن‌ها را اعلام نمود که البته از همان ابتدا و با توجه به واکنش مهره‌های کلیدی محافظه کار، می‌شد حدس زد که هرگز برآورده نخواهند شد.
هر چند اعلام آن‌ها به معنی زنده بودن و نفس کشیدن ما در این مملکت است. حالا هم که چند ماهی بیشتر تا انتخابات باقی نمانده، عملن هیچ یک از آن شروط برآورده نشده و این به معنی عدم حضور قطعی دسته سوم در انتخابات خواهد بود.

در مجموع اگر شهرهای کوچک که انتخاباتی مانند مجلس یا شورای شهر در آن‌ها به جهت درگیری‌ها و رقابت‌های قومی و منطقه‌ای همواره داغ است را نادیده بگیریم، انتخابات اسفند 90 در شهرهای بزرگ، یکی از خلوت‌ترین انتخابات تاریخ کشور خواهد بود و شمارش‌کنندگان و مجریان انتخابات از این نظر کار راحتی را پیش رو خواهند داشت و نتیجه آن هم مجلسی خواهد بود به غایت خنثی و که در رأس امور چه عرض کنم، در زیر امور هم نخواهد بود. حتی بدتر از همین مجلس فرمایشی که که حالا داریم.

مجلسی که شاید انتخاب کننده رئیس جمهور آینده هم باشد. خدا عاقبت همه ما را ختم به خیر نماید.

حالا بعد از یکسال جزیره خارگ رو ترک کردم و فکر نکنم دیگه گذرم به اونجا بخوره. این یکسال پر از خاطرات تلخ و شیرین بود. یاد اون سمبوسه‌ها و آب نخودهای دور میدون‌گاهی اصلی خارگ به خیر، یاد اون شب‌های نشستن کنار ساحل بعد از یک روز کاری سخت، یاد طلبکارها و عمله و بناهای سمج که پولشون رو می‌خواستند، یاد شرجی و گرمای کشنده، یاد “اسکله‌ی T” و “سی‌آیلند” ، یاد ناخدا قناعت، یاد حلیمه و جلال و الف، یاد اون کفاش تبیعدی جزیره، یاد کشتی دنا و سفرهای وقت و بی‌وقت به گناوه، یاد خونه‌های شیک و ویلایی شرکت نفتی‌ها، یاد خیابان ملوانان و محله چاه‌قندی، یاد مسجد و امام جمعه سنی‌ها، و از همه مهم‌تر یاد خلیج فارس که از توی خارگ قشنگ‌تر از هرجای دیگه‌ای به نظر میومد به خیر.

رفتنم از خارگ مصادف شد با تعطیلی گودر، خلاصه دنیا دنیای رفتنه. به قول هلن : زندگی راستی چه زود می‌گذره، آدم از فردای خود بی‌خبره. ما که هرجه باشیم، آسمان مال ماست. من نمیگما. سهراب سپهری گفته.

پی نوشت:
برای کار اومدم به یکی از کشورهای آسیای مرکزی. انشاء‌الله سر فرصت در مورد این‌جا و کارم می‌نویسم.

خدا هم دلش به حال یدالله سوخت و او را به خوابی چند صد ساله فرو برد. یدالله بعد از گذشت چند صد سال از خواب برخواست و به قصد خرید نان به نانوایی رفت. هنگامی که سکه‌ای از جیبش درآورد و به نانوا داد، نانوا و اطرافیانش شروع کردند به خندیدن. به او گفتن: عامو! این سکه‌ی قدیمی را از کجا آورده‌ای؟ این سکه متعلق به دوره‌ی “یدالله گوزو” می‌باشد!

می‌گویند تاریخ هیچ وقت، هیچ چیزی را فراموش نمی‌کند حتی اگر قوم پیروز آن را نوشته باشند. شش سال از هشت سال ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد در ایران گذشته است. به نظر شما آیا تاریخ، خسارات، دروغ‌ها، صدمات، خرابی‌ها، افتضاحات و حاکیمت هشت سال کینه، نفاق، دروغ، دورویی، حسد و بخل‌ورزی دوره‌ی ایشان را فراموش خواهد کرد؟

آیا تاریخ ماجرای رئیس جمهوری که معتقد بود هاله‌ای از نور دور سرش دارد را از یاد خواهد برد؟ آیا آیندگان فراموش خواهند کرد که چگونه فردی با شعار مبارزه با فساد و فریب عوام بر سر کار آمد و بزرگ‌ترین سرقت تاریخ کشور پس از شش سال در دولت او انجام شد؟ آیا فرزندان ما و فرزندانِ فرزندان ما فراموش خواهند کرد رشد اقتصادی زیر دو درصد در چند سال متوالی و خرابی تولید و کشاورزی و بیکاری و تورم و فروپاشی پایه‌های اقتصاد کشور را، آن هم در سال‌هایی که قیمت نفت به بالاترین حد خود در تاریخ رسیده بود؟ آیا تاریخ پدیده‌ای را خواهد بخشید که با وقاحت تمام به دوربین زل می‌زد و دروغ می‌گفت؟

نه رفقا! هر چه قدر هم حاکمیت تلاش کند، در آینده‌ای که شاید چندان دور هم نباشد، فرزندان ما در کلاس‌های تاریخ با حسرت و بغض به این صفحات از تاریخ ایران نگاه خواهند کرد. شاید آن موقع ما نباشیم. همان طور که هنگامی که ما با حسرت و بغض به صفحات مربوط به ناصرالدین شاه نگاه می‌کردیم و امیرکبیر و مردمانش نبودند. یدالله گوزو هر کاری که بکند و حتی اگر با پارتی خدا به خواب صد ساله هم فرو برود، باز هم از دست تاریخ خلاص نخواهد شد. در حال حاضر این تنها دلخوشی ماست.

الان حدود یکسال است که شب و روز در پروژه‌مان با عمله و بنا و آرماتوربند و… در جدال هستیم. به همراه سرپرست کارگاه‌مان یک بازی “پلیس خوب-پلیس بد” راه انداخته‌ایم و با کم‌ترین مشکل همه‌ی این حضرات را مدیریت کرده‌ایم و تمامی کارهایمان در موعد مقرر و با حداقل تأخیر و هزینه اضافه انجام داده‌ایم.

معمولن یکی از ما (از بخت بعد معمولن من) پلیس بد می‌شویم. به محض این که احساس شود طرف کار را شل کرده و پیشرفت مناسبی ندارد، پلیس بد به سراغش می‌رود و تمام فحش‌های عالم را نثارش می‌کند. بعد چند تا از ابزارآلات و وسایلش را می‌شکند و سپس او و عمله‌هایش را با تحقیر فراوان از کارگاه اخراج می‌کند و تهدیدش می‌کند اگر باز هم آن طرف‌ها ببیندش، می‌سپارد به حراست که از نقاط حساس بدن آویزانش کنند.

روز بعد نوبت پلیس خوب است. پلیس خوب نزد فرد مذکور می‌رود و از او دلجویی می‌کند و می‌گوید همکارم کمی عصبی است. بهتر است شما برگردید سر کار و  من با او صحبت می‌کنم و رضایتش را جلب می‌کنم. شما هم سعی کنید دیگر او را عصبی نکنید. اگر یک بار دیگر قاطی کند، برای همیشه باید آرزوی کار کردن در این منطقه و دستمزد کاری که تا اینجا انجام داده‌اید را به گور ببرید.

این استراتژی ما شاید از نظر اخلاقی کار چندان صحیحی به نظر نرسد. اما در یکسال گذشته بارها تجربه‌اش کرده‌ایم و در تمامی موارد (به جز یک مورد که به درگیری فیزیکی پلیس بد (من بدبخت) با طرف و پاسگاه و بیمارستان کشیده شد) در سایر موارد جواب داده و ما کارهای خود را با بی‌پولی و بی‌مصالحی و بی‌امکاناتی پیش برده‌ایم و همه را انگشت به دهان کرده‌ایم. (البته این جمله آخر اغراق بود)

پلیس بد بودن خیلی راحت‌تر است ولی ای کاش کم‌تر پلیس بد بودم. کم کم دارم همان اندکی شاخص‌ها و خصلت‌های مثبت انسانی‌ را هم که داشتم، از دست می‌دهم:(